1919-25

Home / 1919-25


1919

Po zwycięstwie w bitwie pod Zdziechową część harcerzy gnieźnieńskich pod dowództwem ppor. Pawła Cymsa wyrusza pod Inowrocław. Jednak najwięcej harcerzy wstąpiło w szeregi 1 kompanii gnieźnieńskiej i pod dowództwem Stanisława Szalińskiego uczestniczyła w walkach pod Szubinem i Rynarzewem. W walkach z wojskami niemieckimi zginęło 11 harcerzy gnieźnieńskich.

Zakończenie Powstania Wielkopolskiego nie oznaczało dla skautów końca walki o niepodległosć Ojczyzny. Jeszcze tego samego roku 20 harcerzy zaciągnęło się do Poznańskiego Batalionu Harcerskiego i wyruszyło na odsiecz Lwowa.

W tym czasie w Gnieźnie budowano harcerstwo w niepodległej ojczyźnie w ramach zjednoczonego Związku Harcerstwa Polskiego. Na spotkaniu sympatyków harcerstwa, które odbyło się 15 maja w Domu Katolickim, powołano do życia gnieźnieńskie Koło Przyjaciół Harcerstwa.

W dniach 9 – 10 czerwca 1919 roku gnieźnieńscy harcerze biorą już tradycyjnie udział w Zlocie Harcerstwa Wielkopolskiego w Wierzenicy.

W czerwcu 1919 roku przy gnieźnieńskim gimnazjum męskim powstała IV Drużyna Harcerzy im. Zawiszy Czarnego. Jej drużynowym został dh Sylwester Konieczny. Natomiast w grudniu powołano kolejną męskę drużynę noszącą imię J. Chociszewskiego. Działała ona przy Szkole Powszechnej św. Jana.

Również systematycznie rosły szeregi harcerek, czego owocem było założenie II Drużyny Harcerek im. Marii Konopnickiej. Jej drużynową mianowano dh. Helenę Piotrowską. Natomiast pod koniec listopada była drużynowa I Drużyny Harcerek – dh. Waleria Grodzka została komendantką nowo utworzonego, żeńskiego hufca harcerek gnieźnieńskich.

1920

W dniach 15 – 16 maja 1920 roku harcerze gnieźnieńscy tradycyjnie wzięli udział w Zlocie Chorągwi Wielkopolskiej w Babkach. A już w lipcu okazało się, że ponownie muszą bronić ojczyzny. 17 lipca 1920 roku harcerze, odpowiadając na rozkaz mobilizacyjny Naczelnictwa ZHP (wydany z powodu wojny polsko-bolszewckiej), zgłosili się jako ochotnicy do wojska i wyruszyli na front by bronić Ojczyzny. Byli wśród nich członkowie 1 Drużyny Harcerskiej „Lech” oraz harcerze z 1 Drużyny Harcerzy z Witkowa.

W listopadzie 1920 roku przy Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Gnieźnie powstaje kolejna drużyna harcerska im. Stefana Żółkiewskiego.

1921 – 22

W 1921 roku z inicjatywy druhen: Dolores Bogackiej i Janiny Szołkowskiej powstała Drużyna Harcerek im. Emilii Plater. Działała ona przy Miejskim Gimnazjum Żeńskim, a na jej czele stanęła Janina Szołkowska.

Początek lat dwudziestych to ciężki okres dla drużyn żeńskich wynikający z braku zainteresowania i poparcia dla pracy harcerek ze strony społeczeństwa oraz pomocy KPH. Drużyny żeńskie przechodzą kryzys, drastycznie spada ich liczebność. Z Drużyny Harcerek im. Marii Konopnickiej pozostał tylko jeden zastęp, który został wcielony do I DHk. Drużynę wkrótce reaktywowano, ale tworzyły ją już zupełnie inne druhny. Nie oznaczało to końca kłopotów harcerstwa żeńskiego w Gnieźnie. Również od 1 lipca 1922 roku została rozwiązana Komenda Drużyn Harcerskich Żeńskich, a obowiązki komendantki przeszły na druhnę Helenę Piotrowską, natomiast od września 1922 roku na druhnę Smętkowską.

12 czerwca 1922 reaktywowano przy Szkole Powszechnej św. Jana – III Drużynę Harcerzy im. Henryka Sienkiewicza.

 

1923

Komenda hufca organizuje „Tydzień harcerza”. Od 27 maja do 4 czerwca wszystkie gnieźnieńskie drużyny (męskie i żeńskie) uczestniczyły w bogatym programie prezentując swoje dokonania i umiejętności.

18 listopada 1923 roku I DH „LECH” obchodziła swoje 10-lecie powstania. Z tej okazji poświęcono i wmurowano w ścianę harcówki drużyny pamiątkową tablicę ku czci poległych harcerzy – powstańców wielkopolskich.

W 1923 roku powstała przy Szkole Powszechnej św. Michała VI Drużyna Harcerzy im. Stefana Batorego.

W tym też roku w drużynach harcerek wprowadzono jednolite umundurowanie. Przy drużynach żeńskich powstały dwa zastępy wilcząt.

 

1924-25

Wiosną odbył się już tradycyjnie „Tydzień harcerza”, w którym uczestniczyły wszystkie drużyny naszego hufca. Natomiast w pierwszej połowie lipca przedstawiciele gnieźnieńskiego hufca wzięli udział w obozie szkoleniowym PW w Makowie Podhalańskim.

Gnieźnieńskie harcerki nadal borykały się z brakiem poparcia w społeczeństwie. Jednak z pomocą przyszedł KPH, finansując wyjazd dwóch druhen na kurs. Niestety reszta dziewcząt musiała sama zdobyć pieniądze.

Również w tym roku Komendantką Hufca na najbliższe sześć lat została hm. Helena Piotrowska. Hufiec obejmował wtedy 4 drużyny harcerek. Natomiast pracami Hufca Harcerzy kierował Komendant hm. Ludwik Anders, a w jej skład wchodzili:

phm. Józef Krysiński – z – ca Komendanta Hufca

wyw. Gereon Ciemnoczołowski – przyboczny Hufca

ks. A. Sobczak – kapelan Hufca

p. dr. Szmaj – lekarz Hufca

wyw. Szambelan – skarbnik Hufca

W roku 1925 nastąpiła zmiana na funkcji drużynowego w I Drużynie „Lech”. Nowym drużynowym został dh Michał Konieczny. Natomiast na czele drużyny im. Zawiszy Czarnego stanął dh Wacław Rochr.